詠竹
詠竹
愛君嘉秀,對雲菴、親植琅玕叢簇。結翠筠稍津潤膩,葉葉竿竿柔緑。漸胤兒孫,還生過母,根出蟠蛟曲。瀟瀟風夜,月明光透篩玉。雅稱野客幽懷,閑窗相伴,自有清風足。終不凋零材異衆,豈似尋常花木。傲雪欺霜,虚心直節,妙理皆非俗。天然孤淡,日增物外清福。
End of chapter
Text and scans: Shidian Guji (Peking University – ByteDance open ancient texts). Edition details are given per book. Shidian Guji
