Hoofdstuk 14 — Het Shijing en de literatuur van Grote Sneeuw: "regen-sneeuw dwarrelt" en het poëtische domein van sneeuw

I. "Regen-sneeuw dwarrelt": sneeuw en het menselijk hart in het Shijing

Het Shijing, "Kleine Oden," het lied "Cai Wei" (采薇, Het plukken van wikke), eindigt met een van de meest beroemde sneeuwverzen uit de Chinese literatuurgeschiedenis: "Weleer toen ik vertrok, bogen de wilgen zachtjes mee; nu ik terugkeer, dwarrelt de sneeuw" (xi wo wang yi, yangliu yiyi; jin wo lai si, yu xue feifei).

"De sneeuw dwarrelt" (yu xue feifei) — deze vier karakters smelten de neerdwarrelende sneeuw die de terugkerende soldaat ziet, samen met zijn eindeloze droefheid tot een geheel. Sneeuw is hier niet enkel een natuurverschijnsel maar een weerspiegeling van het menselijk hart.

II. De meervoudige betekenissen van sneeuw in het Shijing

Sneeuw als "heilzaam teken" (rui), sneeuw als "droefheid" (chou), sneeuw als "koude" en "beproeving" (han) — het Shijing schetst met sobere, diepe penseelstreken reeds een rijk gevoelsspectrum voor het beeld van sneeuw.

III. De "zuiverheid" van sneeuw: esthetische verheffing van het witte beeld

De smetteloze witheid van sneeuw symboliseert reinheid, verhevenheid en een geestelijke staat vrij van elk smet. In de latere literatuur werd sneeuw veelvuldig verbonden met een verheven persoonlijkheid en een zuivere geest — sneeuw bezingen was vaak ook een zuivere, verheven geesteshouding bezingen.

IV. De geestelijke kern van de traditie van het sneeuwdicht

De geestelijke kern van de traditie van het sneeuwdicht stemt diep overeen met de kernfilosofie van Grote Sneeuw: in de strengste koude de verhevenheid zien, in de bewaring de levenskracht. Dit is de diepste gift van Grote Sneeuw aan de Chinese letteren en de Chinese geest.