'Een grondige uiteenzetting van de kernverschillen tussen het "Levenskaart" (Mingpan/levenslange kaart) en het "Uurkaart" (Shipan/tijdelijke Qimen) in Qimen Dunjia. Vanuit meerdere perspectieven — tijdsdimensie, analytische logica, toepassingsbereik en filosofische essentie — worden de overeenkomsten en verschillen van deze twee systemen onderzocht, en wordt de dialectische verhouding tussen lotsbestemming en veranderlijkheid in de Yi-studie onthuld.'

'Een diepgaande verkenning van het principe waarom Qimen Dunjia in staat is tot "meervoudige duiding uit één schema". Vanuit meerdere dimensies — het holografisch wereldbeeld, het multidimensionale coördinatenstelsel, het symbolensysteem van universele correspondentie en de verschuiving van het Taiji-punt — wordt het kernmechanisme van deze hoogste vorm van Chinese voorspellingskunst gedetailleerd ontleed.'

Dit artikel vertrekt vanuit de wiskundige structuur van Taiji, Twee Krachten, Vier Beelden en Acht Trigrammen uit de Yijing, en onderzoekt systematisch de informatiedraagkracht van Bazi en Qimen Dunjia als divinatiesystemen. Door analyse van Yin-Yang, de Vijf Fasen, de Hetu en Luoshu en andere klassieke wiskundige grondslagen, beoogt het een verenigd perspectief te bieden voor het meten en vergelijken van de informatiecapaciteit van beide systemen.

Dit artikel ontdoet de Twaalf Aardse Takken van hun lotbepalende en divinatoire inkleding en keert terug naar de pre-Qin astronomie en kosmologie. Het onderzoekt grondig de ware aard van de zes harmonieën — zi-chou, yin-hai, mao-xu, chen-you enzovoort — en ontleedt hun wezen als 'hemels-aardse copulatie', alsook de filosofische betekenissen van verzegeling, ontkieming, loutering en transformatie die achter hun qi-transmutaties schuilgaan.

Dit artikel onderzoekt diepgaand de kernstelling uit de Xi Ci Shang Zhuan (Grote Commentaar, Bovenste Deel) van de Zhouyi over hoe de wijze de verborgen patronen (ze) omzet in beelden (xiang) en lijnen (yao), en reconstrueert daarmee de fundamenten van de Yi-theorie.

Dit artikel belicht vanuit de pre-Qin confucianistische en taoïstische filosofie, de oorspronkelijke betekenis van karakters en astronomische en fenologische perspectieven het laatste van de vierentwintig zonneterminpunten — Dahan (Grote Koude). Het ontleedt de uiterste kou en de positie aan het jaareinde, onthult de cyclische Weg van 'de lente keert terug uit de uiterste koude' en 'het einde impliceert een nieuw begin', en belicht de rituelen van de winterse Grote Nuo-exorcisme en het uitdragen van de aarden os om de lente te verwelkomen.