Dit artikel vertrekt vanuit de wiskundige structuur van Taiji, Twee Krachten, Vier Beelden en Acht Trigrammen uit de Yijing, en onderzoekt systematisch de informatiedraagkracht van Bazi en Qimen Dunjia als divinatiesystemen. Door analyse van Yin-Yang, de Vijf Fasen, de Hetu en Luoshu en andere klassieke wiskundige grondslagen, beoogt het een verenigd perspectief te bieden voor het meten en vergelijken van de informatiecapaciteit van beide systemen.

'Een diepgaande verkenning van het principe waarom Qimen Dunjia in staat is tot "meervoudige duiding uit één schema". Vanuit meerdere dimensies — het holografisch wereldbeeld, het multidimensionale coördinatenstelsel, het symbolensysteem van universele correspondentie en de verschuiving van het Taiji-punt — wordt het kernmechanisme van deze hoogste vorm van Chinese voorspellingskunst gedetailleerd ontleed.'

'Een grondige uiteenzetting van de kernverschillen tussen het "Levenskaart" (Mingpan/levenslange kaart) en het "Uurkaart" (Shipan/tijdelijke Qimen) in Qimen Dunjia. Vanuit meerdere perspectieven — tijdsdimensie, analytische logica, toepassingsbereik en filosofische essentie — worden de overeenkomsten en verschillen van deze twee systemen onderzocht, en wordt de dialectische verhouding tussen lotsbestemming en veranderlijkheid in de Yi-studie onthuld.'

Dit artikel biedt een diepgaande interpretatie van de twaalf karakters 'Bij Rijpvorst de vrouw afhalen, bij IJsbreken ophouden, eens per tien dagen bijslapen', en traceert de bronnen in pre-Qin klassiekers als de Zhōulǐ en Lǐjì. Het ontleedt de achterliggende huwelijkstijdbeperkingen, de yin-yang-filosofie, agrarische overwegingen en de maat der bijslaapkunde, met als doel het kerndenken van het pre-Qin rituele stelsel in ere te herstellen.

Dit artikel biedt een diepgaande interpretatie van de winterzonnewende (Dongzhi) vanuit de pre-Qin confucianistische en taoistische filosofie, de oorspronkelijke woordbetekenissen, de astronomie en de kalenderwetenschap. Het onthult de kosmische scharnierbetekenis van 'yin op haar hoogtepunt, yang herrijst, de eerste yang keert terug, en men aanschouwt het hart van hemel en aarde'. Het analyseert het offer aan de Hemel op de ronde terp, de oorsprong van de winterzonnewende als kalenderbegin, en de grondtoon van de Huangzhong-stemvork.

Dit artikel biedt een diepgaande interpretatie van Jingzhe (Ontwaakte Insecten), een van de vierentwintig zonnetermen, vanuit de filosofie van het pre-Qin confucianisme en taoisme, etymologische oorsprongen, astronomie en fenologie. Door de historische naamswijziging van 'Qizhe' naar 'Jingzhe', de kosmologische betekenis van de lentedonder die sluimerende wezens wekt, en de oude kosmologie van het Zhen-hexagram uit de Yijing te onderzoeken, wordt de kritieke overgang van verborgen rust naar krachtig ontwaken onthuld.