'Een grondige uiteenzetting van de kernverschillen tussen het "Levenskaart" (Mingpan/levenslange kaart) en het "Uurkaart" (Shipan/tijdelijke Qimen) in Qimen Dunjia. Vanuit meerdere perspectieven — tijdsdimensie, analytische logica, toepassingsbereik en filosofische essentie — worden de overeenkomsten en verschillen van deze twee systemen onderzocht, en wordt de dialectische verhouding tussen lotsbestemming en veranderlijkheid in de Yi-studie onthuld.'

'Een diepgaande verkenning van het principe waarom Qimen Dunjia in staat is tot "meervoudige duiding uit één schema". Vanuit meerdere dimensies — het holografisch wereldbeeld, het multidimensionale coördinatenstelsel, het symbolensysteem van universele correspondentie en de verschuiving van het Taiji-punt — wordt het kernmechanisme van deze hoogste vorm van Chinese voorspellingskunst gedetailleerd ontleed.'

Dit artikel vertrekt vanuit de wiskundige structuur van Taiji, Twee Krachten, Vier Beelden en Acht Trigrammen uit de Yijing, en onderzoekt systematisch de informatiedraagkracht van Bazi en Qimen Dunjia als divinatiesystemen. Door analyse van Yin-Yang, de Vijf Fasen, de Hetu en Luoshu en andere klassieke wiskundige grondslagen, beoogt het een verenigd perspectief te bieden voor het meten en vergelijken van de informatiecapaciteit van beide systemen.

Dit artikel belicht het zonnetermijn Hanlu (Koude Dauw) vanuit de filosofie van de pre-Qin confucianisten en taoisten, de oorspronkelijke betekenis der karakters, astronomie, fenologie en het Dubbel-Negende Chrysantenfestival. Het ontleedt de geleidelijke overgang van dauw van 'wit' naar 'koud', het principe van het Bo-hexagram waarin vijf yin-lijnen de ene yang aantasten terwijl de 'grote vrucht niet gegeten wordt', alsook de kluizenaarsethos van de chrysant die de herfstrijp trotseert en het protocol van de wilde ganzen als 'gasten' — en onthult zo de verborgen kiem van herrijzenis in het verval van de yang-energie.

Dit artikel biedt een diepgaande interpretatie van de kerntekst aan het begin van Xunzi's Lilun (Vertoog over het ritueel), analyseert systematisch de logische keten van de oorsprong van het ritueel in de menselijke begeerte en maatschappelijke strijd, belicht de structuurvisie van 'het wezen eren noemt men verfijning, het gebruik benaderen noemt men ordening', en onderzoekt de lagen van verheffen, versoberen en de middenweg in het ritueel, alsmede de weg van de edelman.

Dit artikel biedt een diepgaande interpretatie van de twaalf karakters 'Bij Rijpvorst de vrouw afhalen, bij IJsbreken ophouden, eens per tien dagen bijslapen', en traceert de bronnen in pre-Qin klassiekers als de Zhōulǐ en Lǐjì. Het ontleedt de achterliggende huwelijkstijdbeperkingen, de yin-yang-filosofie, agrarische overwegingen en de maat der bijslaapkunde, met als doel het kerndenken van het pre-Qin rituele stelsel in ere te herstellen.