'Een diepgaande verkenning van het principe waarom Qimen Dunjia in staat is tot "meervoudige duiding uit één schema". Vanuit meerdere dimensies — het holografisch wereldbeeld, het multidimensionale coördinatenstelsel, het symbolensysteem van universele correspondentie en de verschuiving van het Taiji-punt — wordt het kernmechanisme van deze hoogste vorm van Chinese voorspellingskunst gedetailleerd ontleed.'

Dit artikel vertrekt vanuit de wiskundige structuur van Taiji, Twee Krachten, Vier Beelden en Acht Trigrammen uit de Yijing, en onderzoekt systematisch de informatiedraagkracht van Bazi en Qimen Dunjia als divinatiesystemen. Door analyse van Yin-Yang, de Vijf Fasen, de Hetu en Luoshu en andere klassieke wiskundige grondslagen, beoogt het een verenigd perspectief te bieden voor het meten en vergelijken van de informatiecapaciteit van beide systemen.

'Een grondige uiteenzetting van de kernverschillen tussen het "Levenskaart" (Mingpan/levenslange kaart) en het "Uurkaart" (Shipan/tijdelijke Qimen) in Qimen Dunjia. Vanuit meerdere perspectieven — tijdsdimensie, analytische logica, toepassingsbereik en filosofische essentie — worden de overeenkomsten en verschillen van deze twee systemen onderzocht, en wordt de dialectische verhouding tussen lotsbestemming en veranderlijkheid in de Yi-studie onthuld.'

Dit artikel biedt een diepgaande analyse van Xunzi's hoofdstuk 'Jiebi' (Het opheffen van verblinding), waarin de cognitieve wortels van de 'ramp der verblinding' bij de pre-Qin denkers worden onderzocht. Door een ontleding van het principe 'de Weg belichaamt het bestendige en omvat alle verandering' wordt het menselijke dilemma van gehechtheid aan 'een enkele hoek' blootgelegd, en wordt de transcendente waarde van Confucius' 'menslievendheid en wijsheid, vrij van verblinding' verhelderd.

Dit artikel onderzoekt diepgaand de betekenis van 'wanneer de edele rust, beschouwt hij de beelden en speelt hij met de teksten; wanneer hij handelt, beschouwt hij de veranderingen en speelt hij met de orakels' uit de Xici Shangzhuan van de Zhouyi, en reconstrueert hoe de pre-Qin edele door het doorgronden van de 'orde' van de Yi een existentieel houvast verwierf en met een houding van 'spel' de kosmische orde verinnerlijkte tot een filosofisch paradigma van zelfcultivering.

Dit artikel belicht het seizoensmoment Grote Hitte (Dàshǔ) vanuit de pre-Qin confucianistische en taoïstische filosofie, de oorspronkelijke betekenis van karakters en astronomische fenologie. Wanneer de zon de ecliptische lengtegraad van 120° bereikt en de zomerhitte haar hoogtepunt bereikt, onthult het de kosmische wijsheid van de voorouders over het principe dat elk uiterste omslaat in zijn tegendeel.