'Een diepgaande verkenning van het principe waarom Qimen Dunjia in staat is tot "meervoudige duiding uit één schema". Vanuit meerdere dimensies — het holografisch wereldbeeld, het multidimensionale coördinatenstelsel, het symbolensysteem van universele correspondentie en de verschuiving van het Taiji-punt — wordt het kernmechanisme van deze hoogste vorm van Chinese voorspellingskunst gedetailleerd ontleed.'

Dit artikel vertrekt vanuit de wiskundige structuur van Taiji, Twee Krachten, Vier Beelden en Acht Trigrammen uit de Yijing, en onderzoekt systematisch de informatiedraagkracht van Bazi en Qimen Dunjia als divinatiesystemen. Door analyse van Yin-Yang, de Vijf Fasen, de Hetu en Luoshu en andere klassieke wiskundige grondslagen, beoogt het een verenigd perspectief te bieden voor het meten en vergelijken van de informatiecapaciteit van beide systemen.

'Een grondige uiteenzetting van de kernverschillen tussen het "Levenskaart" (Mingpan/levenslange kaart) en het "Uurkaart" (Shipan/tijdelijke Qimen) in Qimen Dunjia. Vanuit meerdere perspectieven — tijdsdimensie, analytische logica, toepassingsbereik en filosofische essentie — worden de overeenkomsten en verschillen van deze twee systemen onderzocht, en wordt de dialectische verhouding tussen lotsbestemming en veranderlijkheid in de Yi-studie onthuld.'

Dit artikel biedt een diepgaande interpretatie van de kernpassage 'Wat een ding kan transformeren noemt men shen (het goddelijke); wat een zaak kan veranderen noemt men zhi (wijsheid)' uit de Guanzi Neiye. Het ordent systematisch de filosofische categorieen shen, zhi, jing, qi en dao uit de pre-Qin periode, en verheldert hun scharnierpositie in de leer van geestelijke cultivatie en de weg van innerlijke heiligheid en uiterlijk koningschap, met als doel de oorspronkelijke bedoeling der ouden te herstellen.

Dit artikel analyseert in de diepte de kernstelling over 'yao als nabootsing en xiang als beeldvorming' uit de Xici-commentaar (Grote Verhandeling) van de Zhouyi, onderzoekt het onderscheid tussen 'nabootsen' en 'verbeelden', traceert de verwijzing van 'dit', en verklaart hoe yao en xiang het kentheoretische raamwerk van de Yi-Weg vormen.

Dit artikel analyseert grondig de kernstelling over de aard van cognitie in Xunzi's hoofdstuk 'Jiebi' (Het opheffen van verduisteringen): 'Hoe kent de mens$33 Antwoord: door het hart. Hoe kent het hart$34 Antwoord: door ledigheid, eenheid en stilte.' Het ontvouwt systematisch de dialectische verhouding tussen xu (ledigheid), yi (eenheid) en jing (stilte), hun betekenis voor de kennisfilosofie en hun wortels in het oudste Chinese denken, en legt daarmee de systematiek en precisie van de pre-Qin cognitietheorie bloot.